پرده‌ی اول :

 سال 1378 ، سال اوجگیری زنجیره ای از نشریات با محتوایی به هم پیوسته و همسو ، آغاز می گیرد . روزنامه های زنجیره ای ، تاکتیکهای جنگ روانی همچون شایعه سازی ، انتشار اخبار کذب و شبهه ناک را به اجرا می گذارند . قانون مطبوعات با تاکید بر قانونی عمل کردن نشریات و روزنامه ها سعی دارد ، جلوی فضاسازی نامطلوب روزنامه های زنجیره ای را بگیرد و در این میان حمله روزنامه های زنجیره ای به مقدسات و خطوط قرمز نظام ، شدت بیشتری بخود میگیرد. روزنامه هایی چون نشاط ، صبح امروز و از همه مهتر روزنامه سلام این روند را تا تیرماه 1378 ادامه می دهند . شایعه سازی ، دروغ پراکنی و حمله به مقدسات و ارکان نظام آنقدر ادامه می یابد تا درنهایت پس از شکایت وزارت اطلاعات روزنامه سلام با احتساب حکم تعلیقی آن در سال 72 تعطیل می شود . تعطیلی این روزنامه و مظلوم نمایی سایر روزنامه های زنجیره ای و بزرگنمایی و انتشار اخبار غیرواقعی ، بهانه ای برای تجمعات دانشجویی در تیرماه 78 می گردد . تجمعات آرام آرام در حال شکل گیریست و در نهایت پس از سخنرانی تاجزاده در تاریخ 17تیر 78 ، حادثه 18تیر به منظور تکمیل پروِژه مشروعیت زدایی از نظام ، به وقوع می پیوندد ....

.

.

پرده دوم :

سال 1385 ، دانشگاه امیرکبیر ، طی چند روز 3 نشریه با محتوایی مشابه به هم ، با محوریت نشریه ریوار، با حمله به مقدسات فعال می شوند . این 3 نشریه با عبور از قانونی مطبوعات ، حملات توهین آمیزی به مقدسات و خصوصا ساحت ائمه اطهار را آغاز می کنند . انتشار مطلبی با عنوان هیچ کس مقدس نیست ، نه خدا ، نه پیامبر و نه علی (ع) چه رسد به ولی فقیه ، باعث خشم دانشجویان معتقد به باورهای دینی و انقلابی گردید . نشریات فوق توقیف می شود و رسانه های حامی جریانهای برانداز فاز تخریبی علیه نظام را آغاز می‌کنند و با تاکید برعدم ازادی بیان در جامعه ایران ، فضای دانشگاهها را به سمت التهاب سوق می دهند . اعتراضات عده ای به بهانه‌ی فضای بسته ی سیاسی در دانتشگاه آغاز می شود و تا سال 1387 ادامه دارد . آغاز سال 88 ، موج جدید نشریات و رسانه های زنجیره ای علیه نظام آغاز می شود . سخن از تقلب در انتخابات به گوش می رسد و بی آنکه سند و مدرکی منتشر شود آشوب های پس از انتخابات آغاز می گردد و مجید توکلی مدیر مسئول نشریه ریوار و لیدر آشوبهای دانشگاه تهران با لباس و آرایش زنانه بازداشت می شود ....

.

.

پرده سوم :

سال 1389 ، دانشگاه سیستان و بلوچستان ،  فعالیت زنجیره ای از نشریات ، با محتوا و ادبیاتی همسو و مشابه ، آغاز می گردد . سخن از ماندن به میان می اید و از همین ابتدا با مظلوم نمایی سعی  در جلب مخاطب می کنند . 3 نشریه طی 3 هفته منتشر شده و هر سه سخن از " آمده ایم تا بمانیم " به میان می آورنده ، حال آنکه نوع ادبیات بکار گرفته شده و چاپ مطالب قابل تامل نشان از آن دارد ، که " آمده اند تا نمانند" ، همانگونه که روزنامه سلام و ریوار نماندند . ایام خرداد نزدیک است و عبور از قانون مطبوعات و پس از آن توقیف نشریات زنجیره ای ، می تواند بهانه‌ا‌ی مناسب برای تجمعات سیاسی باشد ....

منبع: وبلاگ مبارز